gisteren praatten we over vlinders en oma’s en over dierentuinen. Met mijn hoofd in de ruimte tussen zijn nek en zijn schouder, hoorde ik zijn stem galmen in zijn hals. Zijn heerlijke, zoet ruikende, zachte, gladgeschoren hals. Zijn hand speelde met de rand van mijn trui en zijn tenen tikten mee op het tempo van de blues. ‘De vlinders zitten in mijn hoofd’, zei hij en ik knikte, zo goed als dat ging. ‘Maar altijd als jij bij me bent, dan schrikken ze, en dalen ze af naar mijn buik en dan kan ik niet meer helder nadenken…’ 
Ik til mijn hoofd van zijn schouder en kijk hem aan. ‘Ik geloof dat ik een beetje verliefd op je ben,’ fluister ik.
‘Een beetje erg,’ fluistert hij terug, en de vlinders raken in paniek en dalen af naar mijn buik en als ik hem zo diep in zijn ogen kijk, dan weet ik dat het waar is. 

Het zijn de kleine dingen die me laten weten, dat alles nu o.k. is. Dat ik gevonden heb waar ik naar op zoek was en weg wil zakken in tevredenheid.

Als ik ‘s nachts in bed lig, en plots wakker schrik uit een diepe droom en ik me koortsig omdraai in mijn bed, dat ik dan jouw warmte op mijn huid voel stralen. Dat jij wakker wordt van mijn bewegingen en me tegen je aantrekt, een kusje op mijn schouder geeft en vredig verder slaapt. 

Dat zijn de dingen die me verwarmen tot in het diepste van mijn zijn. Die me laten voelen dat ik er ben, dáár waar ik altijd al heen wilde. 

Gewoon naast jou in bed. 

Hij vraagt me waar ik zin in heb vanavond,
zoals hij altijd doet
Maar hij begrijpt niet, 
dat het enige wat ik wil
zijn armen om me heen zijn
en zijn mond dicht bij mijn oor
en zijn gefluister dat hij me lief en leuk en mooi vindt
zoals hij altijd doet
wanneer hij wil weten waar ik zin in heb vanavond
maar hij stiekem alleen wil horen
dat ik zin heb in hemzelf

’s Nachts trek je me tegen je aan. Je armen, sterker dan je van de buitenkant zou verwachten, voelen warm aan op mijn blote buik. Je weet niet dat ik nog wakker ben, maar kruipt toch tegen me aan en begraaft je gezicht in de ruimte tussen mijn nek en schouder. Zachtjes beweeg je je duim op en neer op mijn buik en ik beweeg me zo dat mijn vormen precies in die van jou passen. Nog dichter tegen je aan. 
De bewegingen van je hand worden groter nu je merkt dat ik wakker ben en zachtjes druk je een kusje op mijn schouder. O wat fijn om je te hebben. O wat fijn om hier te zijn. Wat fijn dat we nu dan echt bij elkaar zijn. 
Ik draai me om in je armen, mijn gezicht nu recht tegenover die van jou. In het donker vinden we elkaars lippen. De kusjes smaken zoet, warm en een beetje slaperig. Met je eigen glimlach trek je ook mijn mondhoeken omhoog.
Wat ben je toch lief. Ik fluister het zachtjes, ik wil de stilte niet verbreken. In een reflex op het geluid trek je me nog dichter tegen je aan. Mijn huid op jouw huid. Mijn buik op jouw buik. Mijn knie tussen die van jou, mijn andere over je benen heen geslagen. Je armen op mijn rug en billen, strelend. Mijn armen om je nek, mijn handen in je haar: je heerlijke haar. Je geeft me nog een kusje ergens in mijn nek. Het voelt ver weg. Mijn ogen zakken dicht en mijn hele lijf valt weer in een diepe slaap.
Wat ben je toch heerlijk. Wat ben je toch zacht. Wat ben je toch fijn. Wat ben je toch lief. Wat ben je toch leuk. 
Je fluistert het. Zachtjes. Om de stilte niet te laten schrikken. Om het donker niet weg te jagen. Om de nacht nog even vast te houden. 

Ik ga verdwalen in mijn eigen stad,
Ik fiets en fiets en fiets maar wat.
Eigenlijk heeft het wel wat,
Zo verdwalen in mijn eigen stad.

Ik ga links waar ik rechts zou gaan
en rechtsaf waar ik om zou keren. 
Laat mijn handen me de weg wijzen
Verdwalen kan je nooit verleren. 

Zo kom ik op plekken die ik nog niet kende
straten en wijken en nergens bekenden
Het lijkt zo bijna mijn eigen stad niet meer
Bang en verdwaald besluit ik om te keren

Ik fiets en fiets en fiets weer terug
Al snel zie ik een bekende brug
Terug op de kaart in mijn gedachten getekend
weet ik: verdwalen? Dat kan ik uitstekend!

Een haas vlucht door het open weiland weg van het denderende geluid van de langsrazende trein.
Knotwilgen langs slootjes schieten steeds sneller voorbij.
De boerderijen in het landschap lijken zo verlaten dat ik me afvraag of er wel echt mensen kunnen wonen.
Aan de andere kant van het gangpad speelt een man yahtzee met zijn twee zonen.
Dobbelstenen rollen over het kleine tafeltje aan het raam.
Daar komen net twee conducteurs aan.
Ik frommel mijn OV uit mijn jas.
De conducteur werpt een boze blik op mijn tas op de stoel naast me neergezet.

Plotsklaps rijden we de stad binnen. Het zoeken naar de vervolgbus kan beginnen…

De muziek pompt in mijn oren. Ik voel het in mijn buik. Het dreunen en het bonken resoneert in mijn binnenste. Ik voel, dus ik besta. Mijn armen, benen en heupen nemen het ritme van het bonken over en bewegen als vanzelf in de meest groteske bewegingen. Wat kan ik toch sensueel dansen, denk ik, terwijl ik mijn armen om de nek van een vriend van me sla. Zijn handen glijden over mijn blouse en rok, spelen met mijn das, grijpen mijn revers, trekken me naar hem toe en blijven rusten in mijn nek. Onze voorhoofden raken elkaar heel even aan. De muziek zweept ons op, het volume zwelt aan, het ritme versnelt gelijktijdig met onze hartslagen en als twee atomen met tegenstrijdige lading stoten we van elkaar af, bijna stuiterend op de hoge hakken naar de andere kant van de sociëteit. We werpen elkaar een kushandje toe en hopen dat het kusje door de hele ruimte bij de ander aan zal komen. Dan draaien we ons gelijktijdig om en beginnen te dansen met de persoon waar we nu tegenover staan, nog steeds opgewonden en opgezweept door de muziek. 

Er mag niet gevoost worden in de sociëteit.